7

Mme LEWERMANN (gähnt): M'r kann doch nit de ganze Daa schloofe, Am niene gehn m’r jo schun in ’s Bett, am aachte schtehn m'r uff, do haw ich noch em Esse gar kenn Schloof meh.

Mme SCHWEBERLE: Sie ambetiere sich e bissel, nit wohr? Awer dies Läwe schlaat ne guet an. Sie wäre alle Daa jün- ger; erscht gescht bin ich g’fröjt wore wie alt as Sie sin, un wie ich g’sait hab vierzi, do…

Mme LEWERMANN: Achtedrissig. Bscht! Sie brüche uewer- haupt dies nit e so lütt ze sawe ich glaub, Ihr Sohn isch do drüsse.

Mme SCHWEBERLE: D’r Oscar hört nix, der macht e Gedicht, er het’s grad mit em Mond ze tuen. Un was ich hab saawe welle, ja richtig die Person wie mich g’fröjt het, die het g’sait, ihr Lebdaa hätt se nit gedenkt, dass Sie schun vierzi sin, sie het Sie for d’ ältscht Schweschter vun Ihrer Nièce g'halte.

Mme LEWERMANN (g'schmeichelt): Och, was meine Sie, Mme Schweberle. In de Läde wor ich als noch Mademoiselle titu- liert, un ererscht d’ vorig Wuch het mer minni Stundefrau verzählt, d’r Herr Summer, d’r Locataire vum erschte Stock, het se g’fröjt, was dies fer e jungi Mamsell isch, wie im troisième loschiert?

Mme SCHWEBERLE: Do het er doch d’ Suzanne gemeint?

Mme LEWERMANN: Meine Sie?

Mme SCHWEBERLE: Ei natierlich, er word doch Sie nit meine, wenn er vun ere junge Mamsell red. Sie sin jo noch guet konserviert, un vun wittem halt m'r Sie au noch fuer jung, awer bilde Sie sich jo nit in, dass Sie met’m Suzanne kon- kuriere kenne, do wärte Se'n uf'm Holzweij.

Mme LEWERMANN: Han Sie nuer kenn Angscht, Mme Schwe- berle, ich brüch m'r e so ebs net inzebilde; es git Männer genue, denne e Frau von minne Johre, vun minnere G'schtalt vun mim savoir-vivre besser g'fallt als e Gänsel vun zwanzig Johr.

Mme SCHWEBERLE: Awer nit zuem hieroote.

Mme LEWERMANN: Welle Sie mich am End beleidige?