— 6 —
wärsch dü guet uffg'hebt. Es het Vermöje, es wär e Frau for ’s G'schäft, es versteht d’ Hüshaltung….
OSCAR: Mamme, hör uf oder ich lauf furt. Red m’r denn in de Lieb vum Vermöje, un wenn m'r eini lieb het, denkt m'r denn dran, ob se ’n e G'schäftsfrau isch, ob se ’n ebs vun d'r Hüshaltung versteht?
Mme SCHWEBERLE: Verifer dich net, Oscar. Dass m'r in d’r Poesie an e so ebs nit denkt, dis weiss ich wohl, do tuets e jedi Zigienere, wenn se nur schoeni Aue het. Awer im wirikliche Läwe un wenn sich ’s um ’s Hieroote handelt, do muess m’r doch zuem allererschte an dies denke. Un weisch, mit’m Suzanne kännsch de grad e so furtläwe wie dü’s gewohnt bisch. Owets, nooch’m Nachtesse kännsch dinni Gedichtle mache, kännsch wie jetz e jeds Johr hie in dies Hotel kumme un e paar Wuche ganz in dinre Poesie läwe, — d’ Suzanne tät d’r gewiss ken Stein in de Weij leije.
OSCAR: Ihr verstehn mich alli mitenander nit. Was ich suech, isch e G’fährtin, e Seel, wie mit mir ringt, liedt un strebt, e Herz wie sich sehnt, wie suecht, un au besoin, still mit mim Herze verbluete kann.
Mme SCHWEBERLE: Geh, Oscar, red kenn so schrecklichi Sache; m’r kreijt jo e Heideangscht.
OSCAR: Ja, Mamme, e Poet isch allewiel trürig; « Poesie ist tiefes Schmerzen ». (Zuem Schakob, der in d’r Dier er- schient): Kummt d’r Kaffee ball, Schakob?
SCHAKOB: Ei, Ihr were warte kenne (ab).
Mme SCHWEBERLE: Dass dü awer jetzt grad dis trürig Talent müesch han. Hättsch doch liewer ebs vun Müsik verstande un wärsch Compositeur wore, do wärsch doch luschtig ge- bliewe d’rbie.
SZENE 2
Die Vorigen, Madame Lewermann.
(Begrüssung. Oscar geht z’erscht uf un ab, d’rno furt in ’s Freie.)
Mme SCHWEBERLE: Ei, leuj do, so e kurzes Mitaaschläfel han Sie g'halte. Mme Lewermann?