SZENE 1
(Uff d’r Veranda vum e einsame Vogesehotel. Disch, Gardemö- wel, hinde e Dier wo ens Hüss fiert. Rechts: Uesgang ins Freie.) (Madame Schweberle, Oskar.) (Madame Schweberle sitzt uff eme Stuehl un strickt. Oskar sitzt am Disch un schriebt.)
Mme SCHWEBERLE: Bisch ball ferti, Oscar?
OSCAR: Nur noch en Auesblick, Mamme. D’r letscht « Reim » zue mimm Gedicht kummt m'r nit in. (Deklamiert)
In dem himmlischen Gefilde
Schwebet Luna hoch und hehr;
Königin der Sterngebilde….
Weisch dü nix, wie zue « hehr » passt?
Mme SCHWEBERLE: Hehr? Was isch denn « hehr »?
OSCAR: Ei hehr isch doch hoch, erhawe, majestätisch. Kennsch denn dü dies Wort nit?
Mme SCHWEBERLE: Un wer isch denn die Lina, wie de-n-an- dichtsch?
OSCAR (entsetzt): Lina, nee awer Mamme, ich red doch vun d'r Luna, dies isch jo d’r Mond. (Zue Schakob, der in d’r Dier erschiene isch): Zaij, Schakob, bring m’r e schwarzer Kaffee uf dene Schrecke. (Schakob ab.)
Mme SCHWEBERLE: Dies haw ich jetzt wieder nit gewisst, dass de Mond e su heisst. Awer Lina, oder Luna, dies isch g'hüpst wie g'sprunge; ich find, Oscar, es wär besser dü dätsch e mol e Gedicht üwer d’ Suzanne mache.
OSCAR: Uewer d’ Suzanne? Do käm ich schoen an; dies dät mich nit üwel üsslache; ebs unpoetischeres als d’ Suzanne git’s üewerhaupt in d’r ganze Welt nit.
Mme SCHWEBERLE: D’ Suzanne isch e verständigs Maidel, un grad will’s ken so hochi Gedanke im Kopf het wie dü, täts am allerbeschte zue d’r passe. Lüej, Oscar, bim Suzanne