SZENE 1

(Uff d’r Veranda vum e einsame Vogesehotel. Disch, Gardemö- wel, hinde e Dier wo ens Hüss fiert. Rechts: Uesgang ins Freie.) (Madame Schweberle, Oskar.) (Madame Schweberle sitzt uff eme Stuehl un strickt. Oskar sitzt am Disch un schriebt.)

Mme SCHWEBERLE: Bisch ball ferti, Oscar?

OSCAR: Nur noch en Auesblick, Mamme. D’r letscht « Reim » zue mimm Gedicht kummt m'r nit in. (Deklamiert)

In dem himmlischen Gefilde

Schwebet Luna hoch und hehr;

Königin der Sterngebilde….

Weisch nix, wie zue « hehr » passt?

Mme SCHWEBERLE: Hehr? Was isch denn « hehr »?

OSCAR: Ei hehr isch doch hoch, erhawe, majestätisch. Kennsch denn dies Wort nit?

Mme SCHWEBERLE: Un wer isch denn die Lina, wie de-n-an- dichtsch?

OSCAR (entsetzt): Lina, nee awer Mamme, ich red doch vun d'r Luna, dies isch jo d’r Mond. (Zue Schakob, der in d’r Dier erschiene isch): Zaij, Schakob, bring m’r e schwarzer Kaffee uf dene Schrecke. (Schakob ab.)

Mme SCHWEBERLE: Dies haw ich jetzt wieder nit gewisst, dass de Mond e su heisst. Awer Lina, oder Luna, dies isch g'hüpst wie g'sprunge; ich find, Oscar, es wär besser dätsch e mol e Gedicht üwer d’ Suzanne mache.

OSCAR: Uewer d’ Suzanne? Do käm ich schoen an; dies dät mich nit üwel üsslache; ebs unpoetischeres als d’ Suzanne git’s üewerhaupt in d’r ganze Welt nit.

Mme SCHWEBERLE: D’ Suzanne isch e verständigs Maidel, un grad will’s ken so hochi Gedanke im Kopf het wie dü, täts am allerbeschte zue d’r passe. Lüej, Oscar, bim Suzanne