— 51 —
Sach . . . ich glaub nämlich nit, daß ich uff d'Sainte- Cécile kann gehn... ’s isch m'r zitter e paar Däj nit ganz extra . . . schun zitter zwei Woche hawi mit ere Indischestion ze dhüen . . .
Sophie: Jo, hesch ganz erecht; besser nit anne gehn, als dich blamiere.
Enishänsel: Nemm doch e bissel Pfefferminzthee, no hesch's glich eweck.
15. Scene.
Anatole, Sophie, Enishänsel, Karcher.
Karcher : Bonjour bisamme.
Sophie: Jetz kummt der. Ich geh gschwind furt. (Ab nach links.)
Enishänsel : Ah, Herr Karcher! Alter Frind vun Bischwiller! Was mache Sie denn, wie geht's denn? Lon Sie sich emol betrachte: e famosi Farb un sunsch au gsund, dis fraijt mich. — Awer was sieh ich? Sie han sich e bissel owwe-n-am Kopf gstoße. (Er greift in die Westentasche.) Dis derf m'r nit eso henke lon . . . .
Karcher: Merci bien, merci bien. Ich glaub, ’s heilt au eso.
Enishänsel (in den Taschen suchend) : Wer weiß! wer weiß!.... awer tant mieux, ’s Pflaschter isch m'r üsgange.
Anatole: Was gitt's Neijs, Herr Schriftführer ?
Karcher: Ich bin grad bim Präsident gsin . . . .
Anatole: Gehts besser?
Karcher: Denk emol an, 'r isch widder gsund worre-n-un möcht, wenn dü's bermediersch, d'Redd selbscht halte.