— 50 —

Enishänsel: Dis wurd ebbs schöns genn. (Für sich) : Verruckt isch 'r nit grad, awer 'r het doch sini Mucke.

Sophie: Hör emol, Anatole — — ich will jo nix drgeje han, daß de-n-uff d'Sainte-Cécile gehsch ...

Anatole: Sicher nit? Ah, min lieb's Sophie!

Sophie: ...awer mit dinere Redd uff ditsch un franzeesch wurd's Schette genn.

Enishänsel: Dis mein i au! So e-n-idée!

Sophie: Ze saa m'r doch emol ehrlich: kannsch dü denn genüe ditsch un franzeesch?

Anatole: Oho — —! Dis saasch dü mir au? — — Ei — — natierlich — naturellement kann ich dis... Dis heißt... dis heißt...

Sophie: Min liewer Anatole, dis weiß ich besser, dis kannsch dü nit. Un wenn dü dich nit andersch bsinnsch, ze wursch dich bis uff d'Knoche blamiere. Redd doch wie d'r d'r Schnawwel gewachse-n-isch, dis isch un bliet allewyl ’s Bescht.

Anatole: Awer ’s isch schun ze spoot! . . . Wer soll m'r denne discours noch mache ... wie soll ich ne lehre bis am Samschdaa . . . ich hab nit d'r Zitt drzüe . . . ich wur ze viel gstört . . .

Sophie: Dü bisch iwwerhaupt nit d'r Mann drzüe, e discours ze halte. Blos dü dine Bombardon, un iwwerloß d'Redde in andere, wo's besser ferti bringe-n- als dü.

Anatole (im Kampfe): Es geht nit, — — nein es geht nit — — dü weisch au nit, wie m'r mich anne- gstellt het — — awer — — awer es het jo ken