— 48 —

neglischiert, e Schwätzbese, wie kein größerer uff d'r Welt erumlauft. Dü meinsch Wunders was for e Spück de mir gspielt hesch, daß de mich verroothe hesch. Do bisch awer letz gfahre! E Spück hesch m'r nit gspielt, au contraire, dü hesch m'r e service rendiert, daß dü dis gsaat hesch. — — Ja, ich geh uff e Sainte-Cécile, un wenn 'r noch meh wisse welle, uff d'Sainte-Cécile vun d'r Fanfare, un wenn 'r noch meh wisse welle, uffs fünfezwanzigscht anniversaire vun dere Sainte-Cécile, un wenn 'r noch meh wisse welle, bloos ich dismool widder uff mim Bombardon, wie ich als früehjer ge- bloose hab. Ich bin in dere Societät schun fünfezwanzig Johr, ich hab sie helfe fondiere, ich hab Zitte durch- gemacht, wo sie tief im Morascht gsteckt isch — un ’s het Müehj genüe koscht, for sie widder uff e glatte Wäej ze bringe: drum hawi au e Recht, mich driwwer ze fraije, daß i nit umesunsch gschafft hab. So wie ich weiß, daß ich emol vun dere Societät begrawe wur, wenn ich emol stirb, so bin i jetz, solang ich noch leb, e membre mit Lib un Seel, mit Fleisch un Blüet — — ich, Anatole Stieffatre, Vicepräsident vun d'r Fanfare!

Sophie (zu Enishänsel): Der Mann redd awer ganz verständig, do merkt m'r jo gar nit....

Enishänsel : Dis kummt als vor; er het e-n-inter- valle lucide.

Cécile: Er het au ebbs üswendi gelehrt, wo drinne vorkummt, daß m'r alli Brieder sin.

Sophie (freudig): Siehsch, Désiré, jetz klärt sich alles uff.