— 47 —

Cécile: Was isch ze-n-arig?

Sophie: Zweihundert Liewer!

Enishänsel : Daß Sie's nur weiß Cécile, üs dere Hirot kann nix wäre. Der Herr Schanté het e Frau un dreij Kinder.

Cécile: Was — —!? Dis isch jo e ganz erbärmlicher Stoß vum Herr Stieffatre. Ich will zeh wette geje-n-eins: er het gewißt, daß mich der elend Mensch am Narreseil erumführt.

Sophie: Müesch halt bedenke — — ‘r isch krank un weiß als nit — —

Cécile: Schändlich! schändlich! — — Aha, Herr Stieffatre, jetz versteh ich au, wurum daß Sie m'r glich die zweihundert Liewer versproche han — — Jetz soll awer alles erüskumme, jetz wurd alles gsaat. (Stieffatre von rechts.) Madam, wenn Sie meine, d'r Herr isch krank, ze sin Sie famos uff 'm Holzwäj. Der isch grad so gsund wie mir. — Ich wills ne saaue, was do im Spiel isch, Sie wäre sich nit iwwel driwwer verwundere: Ir Mann geht in eim vun den nächschte Däj uff e Sainte-Cécile.

Sophie:

Enishänsel : Uff e Sainte-Cécile?

Cécile (auf Anatole deutend): Do isch 'r jo selbst; fröuje Sie ne doch, eb's nit wohr isch.

Anatole: Dü müesch au noch ’s groß Wort führe welle, e Person, wüscht wie e Schießbüdiksmamsell un d'rbi verliebt wie e Katzeroller, e Person, wo iwwerall ihre Schmecker vorne dran het un d'Arweit driwwer