— 46 —

Dis isch awer au min Seel ’s letscht Mol gsin, daß ich eine durch Süscheschtion ze küriere versüech.

14. Scene.

Enishänsel, Sophie, nachher Cécile, nachher Anatole.

Sophie (von links): Ihr sin jo merkwürdi lütt mit- nand gsin. Was isch denn los?

Enishänsel: Nit viel rars; dü hesch erecht ghet.

Sophie: Gell, er het de-n-idée fixe, daß m'r alli Brieder sin?

Enishänsel: Dis nit grad, er meint awer, m'r sin alli Simbel.

Sophie: Dis isch jo schrecklich ! Dis isch jo schrecklich ! Un dü hesch nit . . . .

Enishänsel: Alles umesunscht.

Sophie: Der güet, brav Mann! Ich wüßt nit, was ich drum gäb ....

Cécile (durch die Mitte): Madame, ich möcht‘ ne blos annonciere, daß ich uffs Ziel furtgeh.

Sophie: Ja, wurum dis?

Cécile: Ich dhüe mich hirote.

Sophie: Mit wem?

Cécile: Mit 'm Herr Barthelmeh Schanté.

Enishänsel : Potz Sternesapperment — —! Was saat Sie do?

Cécile: For gewiß. Der Herr Stieffatre isch drbi gsin, wie m'r eß fianciert han, un er het m'r e Hüs- stier vun 200 Liwer versproche.

Enishänsel: ’s isch awer doch ze-n-arig mit dem Barthélemy! Jetz kreijt 'r zwei Budelle wenijer.