— 45 —

Anatole: Ja, was isch drno?

Enishänsel : Zellemols sin alli Mensche züe enander Brieder gsin, wenn m'r d'Schweschtre nit mitrecht.

Anatole: Ich glaub's emol starik.

Enishänsel : Hittisdaas het sich dis alles schanschiert. Der eint isch d'r Babbe vum andere, oder der Großbabbe, oder d'r Unkel, der isch widder 's Gschwischterkind vun em andere, un zeller isch widder d'r Stiefunkel vum Doochter- mann vun sinere Gschweij . . . .

Anatole: Waas babbelsch do for daub Dings? Ich bin pressiert.

Enishänsel : Nit bös wäre, Anatole, ’s isch jo alles züe dim Beschte. . . . Bedenk doch nur... wenn dü dis Ding nähtersch betraachtsch . . . ze-n-isch's doch nit möejli, daß m'r alli Brieder sin!

Anatole: Züem Gügsel noch emol, wer saat denn dis ?

Enishänsel : Wer denn andersch, als dü?

Anatole: Ich?!

Enishänsel : Dü.

Anatole (im Affekt): Dü bisch glauwi gebickt!

Enishänsel: Ze saa doch emol, was m'r alli sin.

Anatole (im höchsten Affekt) : Was m'r alli sin? Mint- wäje Simbel!! (Schnell nach rechts, die Thüre hinter sich zuschlagend )

Enishänsel (ihm nachrufend) : Anatole! Anatole! ich bin jo ganz vun dinere-n-opinion . . . awer . . . . Oh, oh, oh, oh! furt isch 'r — — dis isch e Beleidigung! — — un doch kann ich's im nit in Iwwel nemme, 'r isch jo (er deutet auf den Kopf). Ich hab kein Glück mit d'r Süscheschtion.