44

ja alle Brüder.“ Do geht's am beschte, wenn's heißt „Wir sind ja alle Brüder!“

Enishänsel (der die letzten Worte gehört hat): Oh, oh, oh, oh!

Anatole: Wer isch denn do in d'r Stubb? (Bemerkt Enishänsel.) O Jemine, d'r pharmacien! min Goschmar!

Enishänsel: Bonjour, Anatole.

Anatole: Ah bischs! (Für sich): Schun widder e Störung. (Laut): Dis donc, was masch denn in Stroßburri ?

Enishänsel: Nix vun Wichtigkeit. Ich dhüe eich nur e paar Daa Societät leischte.

Anatole (für sich) : Sappristi! au dis noch!

Enishänsel: Was meinsch?

Anatole: bisch e Kusin vun minere Frau un sollsch bi m'r uffghebbt sin wie e Brüeder.

Enishänsel: Oh, oh, oh, oh!

Anatole: Was saasch?

Enishänsel: Nix vun Wichtigkeit. Ich möcht dich blos ebbs fröuje. (Für sich): Jetz will is versüeche, for's 'm üszeredde, daß m'r alli Brieder sin.

Anatole: Eh ben, mach's kurz; ich hab ze dhüen, ich bin pressiert.

Enishänsel : Wie d'r Adam un d'Eva noch ellein uff d'r Welt sin gsin ....

Anatole (für sich): O heiligs Kanonerohr!

Enishänsel: . . . . ze sin sie mitnand ghyrot gsin.

Anatole: Dis welle m'r wenistes vun ne hoffe.

Enishänsel : Nemm jetz an, daß die zwei gstorwe sin un daß ihri Kinder noch keini Kinder ghet han . . .