— 44 —
ja alle Brüder.“ Do geht's am beschte, wenn's heißt „Wir sind ja alle Brüder!“
Enishänsel (der die letzten Worte gehört hat): Oh, oh, oh, oh!
Anatole: Wer isch denn do in d'r Stubb? (Bemerkt Enishänsel.) O Jemine, d'r pharmacien! min Goschmar!
Enishänsel: Bonjour, Anatole.
Anatole: Ah dü bischs! (Für sich): Schun widder e Störung. (Laut): Dis donc, was masch denn in Stroßburri ?
Enishänsel: Nix vun Wichtigkeit. Ich dhüe eich nur e paar Daa Societät leischte.
Anatole (für sich) : Sappristi! au dis noch!
Enishänsel: Was meinsch?
Anatole: Dü bisch e Kusin vun minere Frau un sollsch bi m'r uffghebbt sin wie e Brüeder.
Enishänsel: Oh, oh, oh, oh!
Anatole: Was saasch?
Enishänsel: Nix vun Wichtigkeit. Ich möcht dich blos ebbs fröuje. (Für sich): Jetz will is versüeche, for's 'm üszeredde, daß m'r alli Brieder sin.
Anatole: Eh ben, mach's kurz; ich hab ze dhüen, ich bin pressiert.
Enishänsel : Wie d'r Adam un d'Eva noch ellein uff d'r Welt sin gsin ....
Anatole (für sich): O dü heiligs Kanonerohr!
Enishänsel: . . . . ze sin sie mitnand ghyrot gsin.
Anatole: Dis welle m'r wenistes vun ne hoffe.
Enishänsel : Nemm jetz an, daß die zwei gstorwe sin un daß ihri Kinder noch keini Kinder ghet han . . .