43

Enishänsel : Ich hoff's was will i do saa ich hoff's. Hm hm. So geht's oder au nit.

Sophie: Was witt mache?

Enishänsel: Ich will's mit eme ganz neije Mittel prowiere, wo wirklich nit viel succès employirt wurd.

Sophie: Mit was?

Enishänsel: Mit Süscheschtion. Versteh mich erecht, mit Süscheschtion. M'r müeß em so lang ze bewiese süeche, daß dis, was er glaubt, un- möijli isch, bis 'r genüe Milichsupp het, dis heißt, bis ’r vun selbsch druff kummt, daß 'r sich blos ebbs ingebild het.

Sophie: Ze bitt ich dich, dhüe was de kannsch. Unser Herrgott wurd d’r’s vergelte ! (Sie will gehen.)

Enishänsel (ihr nachrufend): Was het 'r for e-n-idée fixe?

Sophie: Er meint, daß m'r alli Brieder sin. (Nach links ab.)

Enishänsel : So e Verrucktheit! Dis welle m'r im schun üsredde. Do kummt 'r grad.

13. Scene.

Anatole, Enishhänsel.

Anatole (bemerkt Enishänsel nicht, der etwas zurücktritt, um ihn zu beobachten, weinerlich) : O Gasladern! Wenn ich's nur noch meischtere kann ... ich fircht fascht, ich bring's nimmi hin. Also noch emol. „Wir sind alle umschlungen von dem gemeinsamen Bande der Freude und Liebschaft“ will ich saaue „der Liebe und Freundschaft. Wir sind