— 42 —

Sophie: Wahrhafti, ’s isch jo wohr. Was jetz mache? Dis isch jo schrecklich! Soll ich villicht e Dokter hole?

Enishänsel: Babberlababb! So lang wie ich do bin, brüche m'r ken Dokter. — — Wenn m'r nurre wißt, was for e Verrucktheit dis isch!

Sophie: Wie dis!

Enishänsel: Es gitt verschiedeni Verrucktheite ; wenn's nur e Narrheit isch, isch's besser. Villicht het 'r au nurre-n-e-n-idée fixe . . . .

Sophie: E-n-idée fixe? Was isch dis?

Enishänsel: Dis isch, wenn einer allewyl ’s nämli saat un denkt, un was gar nit möejli isch. Hesch dü villicht so ebbs am Anatole remarkiert . . . .?

Sophie: Ich wüßt nit grad... loß mich emol nochdenke ... wahrhafti, Désiré, er het e-n-idée fixe.

Enishänsel: Was for einer?

Sophie: Er saat allewyl „wir sind ja alle Brüder“...

Enishänsel: Dis saat 'r allewyl? Ja, do hammer's jo schun; do leijt d'r Hund begrawe.

Sophie: Er saat's als drissig Mol am Daas.

Enishänsel : Oh, oh, oh, oh! Dis isch drissig Mol ze viel.

Sophie: Désiré, ich hab e-n-unbegrenzti confiance züe d'r...

Enishänsel: ‘s isch schun güet, ’s isch schun güet. M'r mache, was m'r könne.

Sophie: Meinsch, daß 'r noch ze küriere-n-isch?