— 41 —

Mann . . . . ich bin 'm doch noch e bissel ans Herz gebache.

Enishänsel (durch die Mittelthür): Hän, wie isch's gange?

Sophie: Hättsch ne sotte-n-emol sehn! Schallü isch 'r worre wie e jung ghiroti Frau!

Enishänsel: So, so, dis fraijt mich! Jetz wisse m'r doch, daß 'r dir nit untreij isch.

Sophie: Nein, dis isch 'r nit! — — Awer mit dim Bischwillemer isch nit viel los gsin. Der isch do gstande wie e Pfohl un het nix geredt. D'Hauptarweit hab' ich müen mache.

Enishänsel : ’s isch güet, daß de m'r's saasch. Jetz kreijt 'r e Budell wenijer züe sim Souper.

Sophie: Der Anatole isch noch jetz in eim Wüeth.

Enishänsel : Macht nix, macht nix — — e güets warms Füeßwässerle mit e bissel Salz drinne zeijt alles Blüet üs 'm Kopf.

Sophie: Ich kann d'r gar nit saaue, wie froh daß i bin.

Enishänsel : Hawi's nit gsaat? Nurre züem Enis- hänsel kumme, der weiß iwwerall ze helfe. Jetz isch alles widder im Gleich. Ich geh jetz. Ich hab noch e kleini Kommission. (Er geht bis zur Thüre, kommt zurück): Oh, oh, oh, oh! Was fallt m'r grad in! Oh, oh, oh, oh!

Sophie: Was isch denn?

Enishänsel: Jetz isch 'r jo verruckt!

Sophie: Wer?

Enishänsel: Der Anatole. Alli symptomes bewiese's jetz. Ich hab m'r dis glich gedenkt.