— 40 —

Anatole: ’s isch doch züe schändli mit denne Wibslitt !

Karcher: Bonjour bisamme! (Durch die Mittelthüre ab.)

Anatole (im Affekt); Nom d'un canon! ’s isch doch nit ze glauwe, ’s isch nit ze glauwe! — — Denne Mann siehsch hit züem erschte Mol . . . . glich wäre-n- alli Famillje-n-Affäre-n uffs Dabeet gebroocht . . . was Nieme nix angeht . . . . un do wurd Dings gebabbelt, wo din Herz nit dran denkt . . . blos um mich ze stupfe . . . .! Dis hätt i m'r doch nit erwaart vun d'r, daß de so weni uff dine Namme-n-ebbs haltsch. Schäm dich doch e bissel!

Sophie (freudig): Un wenn ich jetz doch mit dem Herr üsgemacht hätt . . . . .

Anatole: Eh ben, ze geh anne! Ich wünsch d'r viel amusement! — — Iwwerhaupt: mach, was de witt, ich empeschir dich nit dran. Awer ich saa dir — un do kannsch Gift druff nemme — — ich mach au, was ich will. Wettmache-n-isch kein Sind! Revanche est douce! Dis isch ditsch genüe.

Sophie: Jetz isch 'r schallü! famos! famos!

Anatole: Geh, mach mi nit lache! ’s isch jo züe gspässig ! (Nach rechts ab.)

12. Scene.

Sophie, nachher Enishänsel.

Sophie: Un 'r isch doch schallü, Gottlob, daß 'r schallü isch. Ich hab's jo gewißt . . . . ’s isch kein üwler