39

Anatole: Jetz loß denne Herr doch au emol redde, hörsch doch, daß 'r d'r ebbs ze saaue het! Schun widder verschriwwe! (Er zerknüllt den zweiten Bogen und wirft ihn ärgerlich in den Papierkorb.)

Sophie (ohne sich stören zu lassen) : Ich hoff, daß m'r dem glükliche Moment, wo m'r uns han kenne lehre, noch schöni Stunde ze verdanke han. Wann welle m'r uns denn widder treffe? Wenn Sie lang furt bliewe, mach ich m'r chagrin. (Ärgerlich zu Karcher): Jetz saaue Sie doch nur ein Wort!!

Anatole (wird aufmerksam): Was Dunders babbelt do mini Alt? Dis isch jo meh Mord!

Karcher : Am nächshte Samschdaa Owes . . . .

Sophie: Mir isch's erecht.

Karcher: .... in Schilke ...

Sophie: Angenumme, angenumme! O, wie fraij ich mich druff! Ja Sie glauwe gar nit, was ich de ganze Daa an Sie denk. Natürlich, wenn m'r vun sim Mann eso neglischiert wurd, ze müeß m'r halt ’s amusement andersch wo süeche.

Anatole (er zerknüllt auch den dritten Bogen und wirft ihn ärgerlich in den Papierkorb) : Dunderlettel noch emol, jetz hawi's dick. (Er steht auf.) Was faselsch d'r do zsamme? Der Herr wurd e schöner Begriff vun uns bekumme mit dim wüschte Gebabbels. (Sophie und Karcher stehen auf.)

Sophie: Gottlob, jetz wurd 'r bröjes.

Karcher (zu Anatole): Hör, ich müeß jetz gehn. Mini Kommission hawi nit könne ferdi mache, dini Frau het m'r e Loch in de Kopf geredt.