— 37 —

Anatole: Dis geht mich nix an. Wittersch.

Cécile: Wenn m'r hirot, ze will m'r e Hüsstier vun sinere Herrschaft, surtout wenn m'r so lang in d'r nämliche Stell gewese-n-isch.

Anatole: Wie viel witt denn han?

Cécile: Züem wenigschte zweihundert Liwer.

Anatole: Zweihundert Liwer! Ja do, was meinsch ! Dis isch ze viel, dis gib ich nit.

Cécile: Eh ben, ze geh ich züe d'r madame: ich müeß ere-n-ebbs verzähle. (Will gehen.)

Anatole (hält sie zurück): Ze blie doch! ze blie doch! (Für sich): Ich möcht grad üs d'r Hüt nüs fahre! (Laut): Affin, ich gib d'r se, daß d'arm Seel Rüehj het.

Cécile: Ich dank schön, Herr Stieffatre. Sie sin züe güet.

Anatole: Awer dü saasch au nix vun dere Sainte- Cécile.

Cécile: Ken Wort schnüüf ich drvun, ich versprich's ne.

Anatole: Abgemacht.

Cécile: Ich denk, ich blie noch bis züem nächschte Ziel, un drno hirot ich mich.

Anatole: ’s isch güet.

Cécile: Ich geh jetz nüs wittersch beijle, daß d'r Herr e schöns Hemd het, wenn 'r uff d'Sainte-Cécile geht. (Durch die Mitte ab.)

Anatole (in sich hinein): Alts Laschter !

11. Scene.

Anatole, nachher Karcher und Sophie.

Anatole: O, ich Troddel! — — Jetz will i doch gschwind im Herr Marbach schriewe, der isch m'r noch e Nott vun