— 36 —

Cécile: Sie saaue ’s jo schun widder. — — Aha! Jetz geht m'r e Liecht uff. Herr Stieffatre, jetz weiß ich alles.

Anatole: Was weisch? — — ’s isch nit wohr — —

Cécile: Herr Stieffatre, Sie gehn uff e Sainte-Cécile.

Anatole: Dir isch, glauwi, nit güet. Wie kummsch denn uff so ebbs?

Cécile: Jetz weiß i au, wurum Sie Ire Bom- bardon un Iri schwarzi Klift han hole lon, jetz weiß ich au, wurum Sie allewyl so stüdiere un üswendi lehre ... Uff d'r Stell geh ich nin züe d'r Madam un saa ’re, wo d'Kindtaif gefiert wurd.

Anatole (erschrickt) : Was witt dü mache?

Cécile: Ich geh d'r Madam saaue, daß Sie uff e Sainte-Cécile gehn. (Sie will gehen.)

Anatole (hält sie zurück): Pscht! pscht! witte stille sin! (Für sich): O, ich Dolle!

Cécile: Ich möcht noch d'r Madam de letschte Dienscht erwiese, eb daß i furt geh.

Anatole: Pscht! pscht! dü brüchsch nit furt, wenn d'noch bliewe witt.

Cécile: Also Sie gehn wirkli uff e Sainte-Cécile! Awer nein!

Anatole: Dis hawi nit gsaat. — — Hör, wenn de nix verrootsch, ze will i vergesse, was i hit gsehn hab.

Cécile: Isch dis alles? Do d'rmit bin i nit zefridde.

Anatole: Ja was witt denn sunsch noch? (Für sich): O, ich Rhinozeros !

Cécile: Zerscht dhüe ich 'ne annonciere, daß ich mich mit 'm Barthelmeh hirot.