— 32 —
Schanté: Ich hab schon so viel Schöns un Güets vun 'ne ghört, daß ich mich wirklich fraij, Sie kenne ze lehre.
Cécile: Vous êtes bien aimable, m'sieur. (Für sich): E gfitzter Typ! Ganz andersch mie d'r Kommissionär Nümero siwwezeh.
Schanté: Un so hoff ich denn au, daß Sie mich nit schlecht uffnemme wäre, wenn Sie erfahre .... wenn Sie erfahre ....
Cécile: Redde Sie nurre, redde Sie nurre....
Schanté : . . . . daß Sie m'r ganz miserawel . . . güet gfalle . . .
Cécile: Ich Ine?
Schanté: . . . un daß ich nimm lewe kann ohne Sie. (Für sich): ’s geht, wie gschmiert.
Cécile: (Für sich): Wie kumm ich züe dem große Glück! Sott min Traum in Erfüllung gehn? — — Halt, vorsichtig. (Laut): Jetz müeß ich Sie awer doch dumm fröuje.
Schanté: Plait-il madame?
Cécile: Sin Sie ghirot?
Schanté : Ja natürlich, ich bin ghirot — — bardon, dis heißt, ich bin's gsin. Ich bin Wittmann.
Cécile (entzückt): E Wittmann! — Ohne Kinder?
Schanté : Ich hab nur dreij Kinder — — bardon, dis heißt, mini Mamme het dreij Kinder. Ich, zuem Beijspiel, bin e Kind vun minere Mamme.