— 30 —
8. Scene.
Enishänsel, Schanté (durch die Mitte).
Enishänsel: Kumm erin, Barthélemy, kumm erin. Sychsch, dis isch d'r Platz, wo dü dini Lorbeere verdiene kannsch.
Schanté (diefer Mann von ungefähr 40 Jahren, mit rotem, pfiffigem Gesicht. Bäurisch angezogen. Er trägt auf dem Backen ein ähnliches Pflaster wie Sophie): Oder wo ich nüsgschmisse wur, ’s isch jo ’s nämli.
Enishänsel : Kopf hoch, Barthélemy, Kopf hoch! Halt dich nur an dini Instrüktione. Wenn de's güet machsh, ze gitt's e Souper Nümero Pfiff. Jetz awer d'Hauptsach : stopf dine Ehring ins Schilesäckel (Schanté steckt ihn ein) un loß nix d’rvun verlütte, daß de schun dreij Kinder hesch. E lediger Mann isch viel gfährlicher, wie e ghiroter, un wer dreij Kinder het, der het schun e starki Familli. D'r alt Stieffatre müeß absolument in de Glauwe gebroocht wäre, daß dü uff sini Frau brennsch. Un wenn de merksch, daß d'Flint losgeht, — d'rno furt wie's Dunderwedder.
Schanté: Verlonn Sie sich uff mich, Herr Enis- hänsel, m'r wäre's schun packe.
Enishänsel: Zaij denne Litt, daß e Bischwillemer züem Wenigste grad so viel Schokola gfresse het, wie e Stroßburjer.
Schanté: Ich mein au!
Enishänsel: Dü weisch wodruff daß es ankummt.
Schanté: Lon Sie mich nur mache. Wenn ich emol ze schmüse-n-anfang, ze kracht's.