— 27 —

schun e bissel arig lang — — macht awer nix, macht awer nix. Wenn ich's emol bi irid ebbs üshebb, ich gib im de congé — — un do kann drüs wäre, was will.

Karcher: Ze redd doch mit dinere Frau . . . . die het doch ellein ze kummedire. Explizier's ere-n-emol. . . . .

Anatole: Um's Gottswille nur dis nit. Vor e paar Woche hawi emol e bissel druff angsüecht un bin mit eme dauwe Schäddel heime gschickt worre. — — Nein, nein, es geht nit andersch. (Tonlos): Iwwermorje-n-Owes müeß ich durichbrenne.

Karcher: Durichbrenne?

Anatole: C'est ça, un dü müesch m'r drbi helfe.

Karcher: O jeh!

Anatole: Dü derfsch m'r denn kleine service nit refüsiere. Also hör: mini schwarz Klift un mine Bom- bardon hawi schun durich e Kommissionär züe 'me güete Frind bsorje lon. Jetz gehsch dü züe minere Frau, un saasch ere, am Samschdaa Owes wär e gschäftliche Be- sprechung, m'r welle saaue in Schilke, Un 's wär ari notwendi, daß i persönlich kumm, wil ’s sich um e placement vun Geld handle dhädd. — Dü kannsch dis ganz güet dhüen, dü kennsch jo mini Alt nit un sie dich noch wenijer.

Karcher: Versüeche will is schun, awer . . . .

Anatole: Nurre kein Angscht. Mini Alt het jo kein Idee vun dere Sainte-Cécile ! Jetz mach dini Sach güet un saa m'r hernooch Antwort. (Nach rechts ab.)

Karcher: Güet gelöuje-n-isch au nit wüscht. — Also los! (Er klopft mehrmals links an.)