— 26 —

Karcher : ’s isch au ’s bescht gsin.

Anatole: Am nächschte Daa, wie ich verwach, denk ich m'r, jetz wurd widder alles güet sin. Ja, Lohkäs. Ken Wort het mini Alt geredt: un ’s Sainte-Cécile, will ich saaue ’s Cécile, mini Magd, het mich nit emol angelüejt. Un dis Gsicht vun minere Frau! Ich bin als zsammekeijt wie e Muck, wenn ich's gsehn hab.

Karcher : Ja, ja, ich kenn dis üs aijener Erfahrung.

Anatole: So het's e Monet lang gewährt, drno het's e-n-armistice genn, un am e schöne Daa hamm'r uns widder versöhnt. Ich hab awer minere Frau in d'Hand verspreche müen, daß i uff kein Sainte-Cécile meh geh un nimmi drum anhalt. Was dhüed m'r nit for de Fridde! — — Affin, jetz wursch alles begriffe.

Karcher: E verflüemti Sitüation, dis.

Anatole: Ja, ich mein au! Was will i awer mache? Uff d'r einte Sitt steht züem erschte d'Societät, wo ich als Vicepräsident repräsentiere müeß, (mit erhobener Stimme): züem zweite mini Redd, wo im caissier zaije soll, daß ich au moins grad so viel Spiritüs im Kopf hab wie er, (wieder leiser): züem dritte ’s fünfezwanzigjährig anniversaire vun d'r Sainte-Cécile, e Fescht, wo nur alle fünf e zwanzig Johr vorkummt — — un uff d'r andr Sitt steht mini Frau un mini Dinschtmagd.

Karcher: Mit dine Domeschtike wursch awer doch ball ferdi wäre.

Anatole: Dü hesch güet redde. Du weisch gar nit, wie die zwei anenander henke. Dis isch e Geschnakkels de ganze Daa un e Gebüschbers . . . m'r han ’s Cécile halt