— 25 —

— affin — — küm hamm'r uns versehn, ze fangt d'r Morje-n-an ze bleiche.

Karcher: Ja, wenn m'r en société isch . . . ihr wäre ghet han, was 'r gebrücht han.

Anatole: Hör wittersch. Die Gschicht fangt jo ererscht an. — Wil's halt schun acht isch gsin, hawi nit heime getröujt. Züem Unglück proposirt jetz d'r Henry, e kleini Promenad ze mache. Mir also, mit unsrem anständige Burjerskischtel, troddle los, kaufe Häri un Rollmöps uff'm alte Fischmärk, mache-n-e paar Statione for apéritif, absynthe etc. un kumme so — ohne daß m'r's wisse — uff'm Grüneberry im Gänsgraaue-n-an. Jetz isch's awer widder los gange! Nom d’un canon, wenn ich noch dodran denk! Bref: m'r bliwe drüsse hocke d'ganz Naacht durich un ich kumm erscht am nächschte Daa am Morjes geje de zehne heime.

Karcher: E netti Leischtung.

Anatole: Un in was for eme-n-état! Figure-toi: e Schlenzer in de Hosse, fuffzeh Centimeter lang, de Hüet verlore, de Pardessü henke lon, de Rock verrisse- n-un e Blechschäddel, daß i gemeint hab, e ganzi Laad voll Maikäfer surre m'r im Kopf erum. Mini Alt het mich schun erwart — — sie isch in d'r gröschte-n-Uff- reijung gsin. Sie lest m'r e Leids Lawaß erunter, ich fang an fuchsdeifelswild ze wäre — — un so gitts e Spektakel, daß d'ganz Noochberschaft zsammelauft.

Karcher: Nit e Wunder!

Anatole: Ich also leij mich ins Bett un schloof mi üs — ich habs nöti ghet.