— 23 —

Karcher: Ich denk awer... wie ich noch in Bischwiller bin gsin bi d'r Harmonie . . .

Anatole: Do gitt's ken Nein un ken Awer. — Es müeß so sin. (Er nimmt ihn bei Seite.) Dü weisch, wie m'r in d'r letschte-n-Assemblée driwwer diskeriert han, wer de discours soll halte for de kranke Präsident. Un ’s wurd d'r noch gedenke, wie d'r caissier vor alle membres gemeint het, m'r könnt mir d'Redd nit genn, m'r könnt mich iwwerhaupt nit brüche-n-als Vice- präsident . . . ich könnt nit ditsch un nit fran- zeesch! Et tu sais ce que j'ai dit le même jour... wenn sie mir d'Redd eweckgenumme hätte, hätt ich uff d'r Stell mini Demission genn.

Karcher: Ja, ja, ich weiß.

Anatole: Wie kann denn der Mensch mir saaue, ich kann nit ditsch un nit franzeesch! II ne manquerait plus que ça! E membre, wo erscht zitter dreij Johr in d'Societät erinschmeckt. Mais ce qu'il y a de certain — ich wur im noch e Denkzettel anhenke, dem dumme Bebbelenz.

Karcher: Dis isch 'r. — 'r het's nit sotte saaue.

Anatole: E Niddertracht isch's, e Gemeinheit, e Beleidigung for d'ganz Societät! — — Un siehsch, schun weje dem müeß ich zaije, was ich kann un was ich ze leischte-n-im Stand bin.

Karcher: E surprise gitts uff jede Fall, do hesch erecht. — Hesch dich schun e bissel prepariert ?

Anatole: Poh! — — was brüch ich mich groß ze prepariere! Am Daa vun d'r Sainte-Cécile iwwer-