— 22 —

Karcher: Er het awer gsaat, 'r kann's Kuvert for denne Pris nit liffere.

Anatole: Ze bleche m'r halt statt 4 Mark fuffzig 5 Mark. Dis isch nit ze viel bezahlt, wenn's güet isch.

Karcher: Was wurd awer d'r Herr Präsident d'rzüe saaue ?

Anatole: Sappristi! Der Präsident isch krank, un so lang 'r krank isch, bin ich d'r Präsident. Do springt m'r keiner drüwer.

Karcher: Mir soll's erecht sin. — ’s isch züe Schad, daß er nit kumme kann. Er het als so schöni Redde ghalte.

Anatole: Die Redd, wo ich halt, wurd au nit schlecht, je t’assure. Es gitt ebbs ganz Neijs.

Karcher : Derf m'r villicht wisse was?

Anatole: Ich will d'r ’s saa — entre nous, ver- stehsch — es soll e surprise genn. Ich hab en projet, mine discours in zwei Sprooche ze halte. Je pense que ça suffira.

Karcher : Dis langt joh for Hosse-n-un Schilet.

Anatole: Zerscht isch die Redd ganz ditsch un d'rno ganz franzeesch. Un gfitzt, was gfitzt heißt.

Karcher: Wurum nit uf Stroßburjerditsch? ’s isch doch sunsch allewyl so geredt worre.

Anatole: Ih hab m'rs emol so in de Kopf gsetzt — ça me plait ainsi. Bi denne viele Dele- gatione, wo züe unserm anniversaire kumme, müeß ebbs Üßerordentlichs geleischt wäre.