— 18 —

sin, wo in d'r Siwwemannsgaß gewohnt het, owwe-n-im vierte Stock.... un jetz hammer meh Waldhörner, als m'r brüche könne . . . Ja, ja . . . . „wir können es stolz sagen“ . . . .

Cécile (durch die Mitte): Herr Stieffatre, d'r Kom- missionär Nümero siwwezeh isch do gsin un het d’Sache- n-abgholt.

Anatole (kurz): Ich weiß. (Leise für sich weiter studirend.) „Wir können es stolz sagen, der Kommissionär Nümero siwwezeh isch do gsin“ . . . . Züem Dunderwetter noch emol, dis Wibsbild macht mich ganz maschukke . . . .

Cécile: Er het au Ine-n-ihr Bombardon mit- genumme.

Anatole: De Bombardon? — — — Jaja, 'r müeß schun lang züem Instrümentemacher.

Cécile: D'r Kommissionär Nümero siwwezeh het awer gsaat, 'r isch for d'Kindtaif . . . .

Anatole: Ah so — — ganz erecht — — ’s isch jo d'r Instrümentemacher, wo Kindtaif het.

Cécile: D'r Kommissionär Nümero siwwezeh . . . .

Anatole: Geh m'r doch züem dicke Deifel mit dim Kommissionär Nümero siwwezeh . . . . Mach daß de nüs kummsch, oder i hilf d'r. Siehsch denn nit, daß i b'schäftigt bin? (Er brüllt sie an): I will nit gstört sin!!

Cécile: Ich geh jo. (Für sie): Züe merkwürdig! (Durch die Mittelthüre ab.)

Anatole: Nix andersch als d'r Wunderfitz, wo die Wibsbilder plöuje dhüed. Un ich kumm nit wittersch. — Also noch emol vun vorn. (Auswendig) : „So hat denn die