— 17 —
isch au besser do. (Sieht auf's Kanapee.) D'Sache sin schun abg'holt. Es wurd sich schun alles mache. Jetz fehlt m'r blos noch d'r Jules, daß ich üwwermorje unschenirt üs mim Käfi kumm. (Er schaut sich vorsichtig um.) Also fange m'r noch emol do an, wo d'Societät fünf e zwanzig Johr alt wurd. (Er stellt sich in Pose, d s Hochdeutsche spricht er mit auffallend elsässischem Accent) „So hat denn die Fanfare nach fünf und zwanzig Jahren glorreichen Bestehens eine glänzende Zukunft hinter sich“; halt, dis isch falsch (er blickt ein): . . . . ja so!... „eine glänzende Zukunft vor sich“. (Liest weiter): „Wir sind alle umschlungen von dem gemeinsamen Bande der Liebe und Freundschaft . . . . wir sind ja alle Brüder!“ Bumme-n-un Granate, müeß dis e-n-Effekt mache, wenn ich dis so erüsbrüel „wir sind ja alle Brüder!“ Dis het 'r famos gemacht, d'r Zittungeschriwer ; d'r discours isch ganz großarti . . . ’r het au nit umesunscht drissig Mark koscht. Un wenn ich uff einmol franzeesch anfang . . . . no kannsch awer lüeje, dü Nundebuckels-caissier! . . . dich dhüe ich noch siwwe mol üsbisse, denk dran! Mais à l’œuvre! à l'œuvre! . . . ich will ken Zitt versüme .... 's Fescht isch jo schun üwwermorje . . . ’s isch höchschti Zitt. (Er liest): „Wir können es stolz sagen — und die heutige fünfundzwanzigste Sainte-Cécile unserer Fanfare lehrt es uns — der Verein ist auf die höchste Stufe der Entwickelung gekommen . . . . . “ (Er hält inne dann begeistert): Ja, so isch's! Ich bin jo selbscht membre fondateur vun d'r Societät un ’s gedenkt m'r noch hit, wie m'r im Anfang im e lumpige Waldhorn nochgeloffe