— 16 —
ben, verstehsch mi schun — — awer natierlich eso, daß es d'r Anatole merke müeß — — un drno wölle m'r abwarte, ob dis Pflaschter zeijt oder nit.
Sophie: Awer so ball wie möejli . . . je t'enprie.
Enishänsel: Grad geh i züem un schick ne here. — — (Will fortgehen.) Awer was sieh ich? (Er betrachtet ihr Gesicht.) Dü hesch jo e kleins Pfizel uff 'm Backe.
Sophie: Ah, ’s isch jo wohr.
Enishänsel: Dis derf m'r nit eso henke lon. Dis könnt e-n-Eisse genn. Kumm her, ich mach d'r ebbs druff. (Er zieht aus der Westentasche ein größeres schwarzes Pflaster, beleckt es und klebt ihr es mitten auf den Backen) So, so... jetz wurds schun hewwe.
Sophie: Merci bien, merci bien. — Jetz geh awer glich un mach gschwind . . . ich kanns fascht nimm üshalte.
Enishänsel : Ich geh. (Er kommt nochmals zurück.) Na- turellement silence üwer unsre Plan, verstehsch mi, un wenn d'r Herr üs Bischwiller kummt . . . .
Sophie: Es soll nix fehle, ich will m'r Müehj genn. (Enishänsel durch die Mittelthüre ab) Dis het jetz au nit min Herz gedenkt, daß i noch müeß Komedie spiele. O ihr Männer! (Nach links ab.)
5. Scene.
Anatole, dann Cécile, nachher Sophie.
Anatole (ein Mann von ungefähr 55 Jahren; kommt vorsichtig von rechts. Er hat einen Schlafrock unordentlich an, sein Haar, das nicht gekämmt ist, hängt ihm ins Gesicht hinein. In der rechten Hand trägt er einen Zettel, in den er zuweilen beim Memorieren einblickt) : Gottlob, ’s isch Nieme do. Die Stubb isch größer, do geht's besser. D'Akuschtik