— 15 —

Enishänsel: Nix einfachers uff d'r Welt. (Er zählt an den Fingern.) Wie hawi gsaat? — — Entweder er geht newesnüs oder er isch nit erecht im Kopf. Dodrüs folgt: Wenn 'r nit newes nüs geht, isch 'r verruckt. Wer awer sini Frau gern het, geht nit newesnüs. Au contraire, er wurd schallü, wenn m'r em Grund d'rzüe gitt; denn wo ken Schallüsität isch, isch au ken Lieb.

Sophie: Ich versteh ken Wort vun dem, was dü do saasch.

Enishänsel: Do isch doch nit viel dran ze verstehn. Mer müen de Anatole in e Sitüation bringe, wo er schallü müeß wäre, wenn 'r dich noch gern het. Wurd 'r awer schallü weje Dir, ze-n-isch 'r verruckt. . . .

Sophie: Oho, ich bedank mi schön!

Enishänsel : Versteh doch, will 'r nur eins vun denne zwei kann sinn. . . .

Sophie: Ah so!

Enishänsel: Wurd 'r awer nit schallü, ze-n-isch 'r d'r untreij. Denn do d'rdurch zait er, daß dü im nimm anleijsch. An dem syllogisme isch gar nix üs- zesetze.

Sophie: Wahrhafti, dü hesch erecht. Jetz awer wittersch ; dis isch Queschtion.

Enishänsel: E Kleinigkeit. Ich hab e güete Frind in Bischwiller, wo grad ewwe mit m'r uff Stroßburri gfahre-n-isch. Der Mann wurd vun m'r instrüirt, daß er do here kumme soll — — — etcetera, verstehsch mi — — dü bhandelsch ne in üffälliger Wis frindli — — kannsch züem Beijspiel e Rendez-vous mit im üsmache — — eh