— 14 —

müeßt mich jo schäme-n-in de-n-Erdsbodde nin, so tief als wie e Has siwwe Johr lauft. — — Was wär der Mann, wenn ich ne nit ghirot hätt! Dü weisch ’s Désiré, ich bin's gsin, wo denne schöne Lade-n-am Raweplatz in d'Eh mitgebroocht het als Hüsstyr, denn er het jo nix ghet, er wär commis gebliwwe sin Lewe lang. Un was hawi dem Mann gemacht? Nix andersch als was ich im hab könne-n-an de-n-Aue-n-absehn, gebitschelt hawi ne, gfleijt, hab im d'beschte Sache kocht — — un dis isch d'r Dank for alli Lieb, wo ich an ne gewendt hab. Er soll awer schun sehn! Entweder sie oder ich. Ich hädd jo ken Ehr im Lieb, wenn i m'r dis dhädd gfalle lon.

Enishänsel: Jetz veryffer dich doch nit eso; m'r wisse jo noch gar nix; verlicht isch 'r numme verruckt.

Sophie: O nein, der Mann isch m'r untreij. Jetz weiß ich au, wurum daß 'r mich so schändli neglischiert. Natürlich, wenn 'r e-n-anders Wibsbild im Kopf het, wurd for d'ghyrot Frau nimm viel üwrig bliewe.

Enishänsel : Nur langsam, nur langsam . . . .

Sophie: Un wenn ich driwer ze Grund geh, ich müeß bardü wisse, was do los isch.

Enishänsel: Ganz mini Meinung — — wie fange m'r dis jetz am beschte-n-an? (Er überlegt) Dis isch nix... dis au nit. . . Hm, hm . . . hm, hm... Halt Sophie, ich habs! So gehts! M'r müen im e Bein stelle.

Sophie: E Bein stelle?