— 12 —

Sophie: De ganze Daa isch 'r präoggubiert, wie in Gedanke; wenn m'r ebbs saat, isch 'r glich owwenüs; ball rümort 'r wie wild in sinere Stubb erum — — un ball sitzt 'r widder do, un grüwelt un simlirt . . . .

Enishänsel: Oh! oh! oh! oh!

Cécile: Ja Herr Enishänsel, denne Mann sotte Sie sehn! Ganz batawatisch un verstöwert isch 'r, wie wenn e böser Geischt in ne ning'fahre wär. Mit d'r Madam redt 'r iwwerhaupt gar nix. Gewöhniglich dhüet ’r sich in sinere Stubb inb'schließe; no bloost er sich als uff wie e Kidder und stellt sich en position un scheschti- külirt mit Händ un Füeß — — un no rebbedirt er als: „wir sind ja alle Brüder“ — — un no wurds widder ganz still.

Sophie: Un mit keinere Lieb isch ze-n-erfahre, was do los isch.

Enishänsel: Oh, oh, oh, oh! E merkwürdiger Fall!

Sophie: Hör Cécile, traa doch im Herr Enishänsel ’s Kifferle in sini Stubb. Er bliet bi uns üwer Nacht.

Cécile: ’s isch erecht, madame (durch die Mittelthüre mit dem Koffer ab).

4. Scene

Die Vorigen ohne Cécile

Sophie: Désiré — — m'r sin ellein — — jetz saa m'r uffrichtig un ehrlich . . . was denksch dü vun dere Gschicht mit mim Mann?