— 11 —

un so het sich's Au vun Aase dran gewöhnt ze sehn, wo d'r Mensch gsund un wo 'r krank isch.

Sophie: Dis glauwi gern.

Enishänsel: Ja ja, ja ja! Gsundheit isch Gsund- heit, un Krankheit isch Krankheit. Un wo d'Gsundheit uffhört, fangt d'Krankheit an. — — Awer was babbel ich d'ganz Zitt ! (zu Sophie) Jetz verzähl m'r doch emol — — was machsch denn dü un d'r Anatole?

Sophie: 's geht sowit ganz güet.

Cécile: Nit ganz güet, Herr Enishänsel, wenn's erlaubt isch, e Wort ze redde.

Enishänsel: Oho — —! Wo hebt's denn?

Sophie: D'letschte Woche han uns viel changement gebroocht.

Cécile: D'r Herr Stieffatre het ebbs im Kropf stecke, m'r wisse blos noh nit was.

Enishänsel: Im Kropf? Ja isch 'r denn krank? — Nurre nix verdütscht — — dies kann alles nix helfe.

Sophie: Wemm'r dis nur wüßt! Er isch halt absolument wie umgewendt, dü kennsch ne nimm.

Enishänsel: Het 'r denn güete-n-Abbedit ?

Sophie: Gottlob, esse kann 'r noch kräftig.

Enishänsel: Hm — hm. Het 'r denn au — — bardon, dis will i ne doch liewer selbscht fröuje.

Sophie: Do kannsch lang fröuje — — er saat nix, ken Wort schnüüft er.

Enishänsel: Was sin denn sunsch noch for symptomes do?