— 10 —

Enishänsel : 's isch noch allewyl so gsin un wurd so bliewe : wenn d'r Mensch verruckt wurd, no fangts im Hirn an. — Gehts als noch güet, Cécile? Als noch bi d'r Familli Stieffatre ? Dis nenn ich Anhäng- lichkeit! — — Awer was sieh ich? Sie het jo e gschwollener Backe!

Cécile: Zitter gescht, Herr Enishänsel.

Enishänsel (sie betastend) : Dhüet's do weh?

Cécile: Ja. — Au, au!

Enishänsel: Ja dis derf m'r nit eso henke lon. Uff einmol setzt sich d'Ros nin, un d'rno kamm'r sechs Wuche lang küriere. Do müeß e Düech drum. Sophie, lang doch gschwind e frisch's Nasdüech.

Sophie: Do isch eins.

Enishänsel (verbindet sie): So, so! 's isch e kleini Verkältung. Nurre warmhalte, daß nix bösartigs drüs wurd.

Cécile: Merci, Herr Enishänsel. (Das Tuch behält sie während des ganzen Stückes an.)

Enishänsel: Ja, so helft m'r d'r leidende Menschheit. M'r saat als, e-n-Abedeeker isch e halwer Dokter, ich awer saa, zwei Dokter sin noch kein halwer Abedeeker. Die Experience, wo mir han, kann jo ken Dokter han. Wenn so e Kranker in mini Abedeek kumme-n-isch, hawi ne z'erscht angelüejt, un hab d'rno 's Recept gemacht, wo im d'r Dokter verschriwwe het ghet. Armer Deifel, hawi als gedenkt, un hab d'Medicin zsammegebäschtelt. Derwilsch hawi m'r denne Mann widder betracht vun owwe bis unde (er macht es vor),