— 8 —

Cécile: Do wurd's awer noch hewwe, Madam. Er loßt Nieme-n-in sini Stubb. Er will nit gstört sin, saat 'r, het 'r gsaat.

Sophie: Isch dis nit e Kurweh mit dem Mann! Was macht 'r wirklich?

Cécile: Do drinne lauft 'r erum wie e Muck in ere Drumm un babbelt mit sich selbscht.

Sophie: 's wurd m'r ball unheimlich, wenn dis so fort geht.

Cécile: Er het ganz 's équilibre verlore, d'r Schinder kummt nit drüs.

Sophie: Daß er awer au gar nit saat, was er het!

Cécile: Irid ebbs, was m'r nit wisse derfe, dis isch emol sicher.

Sophie: Er wurd doch nit krank sin?

Cécile: Jo Pfiffedeckel ! Ich will e Weddung druff mache, daß do irid e Heimlichkeit d'rhinter steckt. Der Mann het kein Beschäftigung meh. Ich hab's jo allewyl gsaat, 's isch e Dummheit gsin, denne schöne Epizierlade ze verkaufe. Wenn d'r Mensch nix ze schaffe het, ze fangt 'r mit de Viehheite-n-an.

Sophie: M'r sott's fascht meine.

Cécile: Madame, verlon Sie sich nur uff mich. Ich bin au ghirot gsin, un hab e Mann ghet, un e Dukelmüser, wie kein größerer uff 'm Erdsbodde-n-erum- geloffe-n-isch. Ich versicher Sie awer, er het könne-n-an- stelle was er gewöllt het, der Daudel, ich hab's erüskreijt.