— 7 —

Cécile (entzückt) : E Wittmann? — Ohne Kinder?

Kommissionär: Ohne Kinder. — Ich müeß jetz gehn.

Cécile: Ze bliewe Sie doch noch e bissel. — — Möchte Sie sich nit noch emol hirote?

Kommissionär : Merci bien, hab grad genüe vum erschte Mol.

Cécile: Awer nein! — — (Verschämt) Ich for min Dheil wüßt nit was dhüen, wenn m'r ebber dhädd e Hirotsantraa mache.

Kommissionär: Sie wüßte 's nit? — — Awer ich. Adieu madame.

Cécile: Am liebschte hätt ich e Wittmann ohne Kinder.

Kommissionär: Eh ben, güet, ze will i sehn, daß ich einer find. (Für sich): E warmi Person! (Ab.)

Cécile: E züe nedder Mensch! Nurre schad, daß 'r mich nit versteht. M'r dhädde nit üwel züenand passe. Er het Nümmero siwwezeh ghet, dis will i m'r merke.

2. Scene.

Cécile, Sophie (von links).

Sophie (würdige, starke Matrone von ungefähr 45 Jahren) : Cécile, hesch de schun bi's Meyer's de neije, Butzlumpe kauft?

Cécile: Ja, madame.

Sophie: Denne Midda wurd d' Stubb vun mim Mann uffgewäsche; 's isch höchschti Zitt.