— 6 —

Kommissionär : Bonjour, Mamsell.

Cécile: Um Gottswille — — bin i jetz ver- schrocke — —

Kommissionär: Wohnt do d'r Herr Anatole Stieffatre?

Cécile: Ganz erecht. Sie wölle züem? Do drinne- n-isch 'r.

Kommissionär: Het d'r Herr Stieffatre d' Sache gerüscht, wo ich abhole soll? (zieht einen Zettel heraus).

Cécile: Do uff 'm Canapée leijt alles. — — Jetz saaue Sie mir doch emol, was dis beditte soll, daß er dis Dings verlehnt. 's isch doch züe merkwürdig.

Kommissionär (liest ab und nimmt die Stücke auf den Arm) : E paar Hosse — güet, e Schilet — do isch's, e Rock — do hammer ne, e Schibüs — do leijt 'r, un e Bom- bardon — do steht 'r. Helfe Sie m'r e bissel. — So, merci.

Cécile: Ja awer wurum dis alles?

Kommissionär (ausweichend) : . . . . 's isch wäje're Kindtaif, for e güete Frind.

Cécile: Au dis Bombardon? Dis kann doch nit möejli sin.

Kommissionär: Wurum nit? 's wurd nit 's erscht Mol sin, daß uff ere Kindtaif ebbs gebloose wurd.

Cécile: Dis isch awer doch züe kürios —

Kommissionär: 's geht mich nix an, Mamsell.

Cécile (scharf): Bardon, m'sieur, ich bin Wittfrau.

Kommissionär: Macht nix, madame, ich bin Wittmann.