— 22 —

Do kenne se als exerziere Un mitnander blinde Schlachte füere. Diss war füer die, wo brav als sinn, De Eltere folje schöen, Wo d’ Lehrer niemols strofe müen Un gärn in d’ Schuel au gehn. Füer d’ Böese, wie stets brumme Wurd mit dr Ruet dr Hanstrapp kumme. Drum liewi Kinder uffgebasst Un seje brav un guet, Dr Hanstrapp hett noch niemols gspasst, Er hett e dicki Ruet. I mein, er wurd im Eck dort sitze Füer böese Kinder scharf ze fitze.

Hanstrapp: Guet gemacht — do hesch’s Härz un sej vun jetz ab brav, sunsch butterts, wänn i widder kumm.

Chrischtkindel: Awer der Klein do muess au e Leb- kuechehärz hann.

Hanstrapp: Kannsch au ebs uffsaue, Dicker ?

Schorschel: (saat uf) Min Harz isch kläin, min Harz isch räin, derf niemes drinne wohne, wie’s Chrischt- kindel alläin.

Hanstrapp: Diss isch kläin, awer fein! do hesch e Härz.

Chrischtkindel: Diss isch lieb vun dir un au im Maidel muesch e Härz gänn (Hanstrapp gibt im Marikel au eins).

Hanstrapp: Do wurr ich alli Härzer los, Millionestern- schnüppe, un mr hann noch meh Kinder ze bschäre.

Chrischtkindel: Ihr liewi Kinder, ich hab gsähn ass ihr alli brav sinn, un de brave Kinder duet’s Chrischt- kindel allewill helfe un biestehn. Denn durch diss ass ihr zuem Chrischtkindel immer gebett hänn,