— 21 —

Hanstrapp: Guet so gsinn. Do häre, jetz gitts Äpfel un Nusse un nitt züe knapp, Millionesternschnüppe ! (deilt Äpfel un Nusse üss) Wer kann jetz noch ebs ufsaue vum Chrischtkindel, der bekummt noch diss schöen Lebkuchehärz !

Xaverel: Ich — Hanstrapp !

Hanstrapp: Dü ? Zej emol, angfange — wann’s nix isch no rauchts (fuchtelt mit dr Ruet) — ffft ! Millione- sternschnüppe !

Xaverel: (saat uf :)

’s Chrischtkindel.

De brave Kinder ihri Zitt, Ruckt nähter als dezü. Dr Chrischtdaa isch jetz gar nim witt, Do gitt's Pläsir genuej. ’s Chrischtkindel kummt, Isch diss e Läwe. Was wurd’s do füer Presantle gäwe. Sie höere in Gedanke schun Sin Glöeckel silwerhäll, Mr säit sie draime gar devun, Der geht gewiss nitt fahl. Na, nurr Geduld, nim lang soll’s wäre, ’s Chrischtkind wurd ejch brachti b’schäre. Do gitt’s füer Mäidle Küechegschirr Un Puppe, natt un fin. Mit Lockehoor, mr meint jo schier, Dass sie natirlich sinn. Zuem koche Äpfel, Bonbons, Tarte, Füer ihre Puppe uffzewarte. Füer Büewe gitt’s e Stäckepferd, E Trumm un e Trumbeet, E Flint un gar au noch e Schwärt, Soldate gar ze natt.