— 20 —
Grossbabbe: Martin, siehsch, wo so viel Lieb isch, do isch äu e Glüeck.
Voltz: Noch d’ Mamme — noch war min Glüeck voll- komme. (Paus — mr höert klingle von wittem, es kommt als nähter.)
Schorschel: ’s Chrischtkindel kummt — ’s Chrischtkin- del kummt ! (Xaverel schlupft schnell unter de Disch.)
Marikel: Kumm Schorschel, ich will dr ’s Müll abbutze, sunsch bekummts jo Angscht. (Alli lueje gespannt uf Düer, erin kummt ’s Chrischtkindel mit-eme Dannebaum un dr Hanstrapp.
Chrischtkindel: Ehre sei Gott in der Höhe und Friede den Menschen, die eines guten Willens sind.
Hanstrapp: Millionesternschnüppe ! — Jetz emol do häre un gsunge „O Tannenbaum“. — Ja, do fehlt jo einer, wo stackt dann der ? Aha, der hett e böeses Gewisse, der hett Angscht vor-em Hanstrapp. (nimmt d’ Ruet un haut ne unterem Disch vor.) Als vor dü Galjestrick un versproche ass de brav witt sinn.
Xaverel: (knejt ane) Liewer Hanstrapp, ich will brav sinn !
Hanstrapp: Un ihr zwei, sinn ihr brav, oder müen ihr äu Wichs hann ?
Chrischtkindel: Halt — liewer Hanstrapp. Ich bitt füer die Kinder, sie hann in dene vier Johr genuej liede müen un hann kenn Mamme meh. —
Alli drej Kinder: Liebs Chrischtkindel, mr welle alle- will brav un folgsam sinn.
Hanstrapp: (zuem Chrischtkindel) Dü mit dim weiche Härz duesch mr alli Freid verderwe, widder nix ze fitze, Millionesternschnüppe noch emol. Jetz singe „O Tannenbaum“.
Alli singe: „O Tannenbaum, o Tannenbaum, wie grün sind deine Blätter“ usw.