— 19 —

bin i kumme, emol isch’s schlächt, emol guet gange, no bin ich schwär krank worre un bin bis vor drej Monet im Lazarett geläje, ich hab nimi gedänkt, ass ich noch häime kumm, so eland bin i geläje. Ich bin fascht narrächt worre, vier Johr vun aller Welt abgschnitte, von nieme e Brief, kenn Nochricht vun Fräu un Kind. Do hann mr in’s Lazarett e nejer Docter bekumme, e Amerikaner, un do hett sich’s erüssgstellt, ass-es e Sohn isch gewänn vum Unkel Jacques, wie vor Johre üssgewandert isch. Er häisst Edgar, un ich sell ejch alli vum grüesse un bsunders ejch, Vater.

Grossvater: Diss war im Jacques sinner Bue. Wie geht's em dann in Amerika ?

Voltz: Ar hat e grossi Holzhandlung un verdient viel Gald, ar isch e gemachter Mann. Ar hett mr Gald gann, e so viel, ass ich kann säue, mr sinn so gstellt, ass mr e äjes Hiesel un e sorjeloses Läwe hann. Ar hett äu gemacht, ass ich jetz schun d’häime bin, ich hab üewer Frankrich kenne räise, in Lyon haw i die Kleider bekumme, un mit-em erschte Transport bin i abgfahre ins Elsass. Ich war erscht morje kumme, es fahrt hinnicht kenn Bähnel meh, awer ich hab de Wäj nitt gschejt un bin üwer de Barri rüewer geloffe, ich hab doch am Chrischtowe d’häime welle sinn bie minere Familie.

Marikel un Xavier: Gott-lowe-dank, ass mr die widder hann, dü bisch widder bie uns, jetz isch alles ver- gasse.

Voltz: Numme d'Mamme sott noch do sinn.

Grossbabbe: Die isch im Himmel und fräit sich jetz mit uns, ass dr Babbe widder do isch.

Schorschel: (ganz verschmiert vom Chocolade) Babbe, nim mich e bissel ! (Voltz setzt-ne uf de Gehre.)

Voltz: Xaverel, lang emol de Kuffer, ich hab ejch ebs mitgebrocht üss Rüssland. E Halstuech fürs Mari- kel, e Pelzkapp füer de Xaverel un e Mutze füer de Schorschele. (Alli drej verschmutze ne.)