— 18 —

Schorschel: (zum Grossbabbe) Grossbabbe — war isch dar Mann ? Waje was hielt-r dann.

Grossbabbe: Schorschel, diss isch jetz dr Babbe — wie de als gebatt hesch ass-r ball kumme sell.

Schorschel: (geht an de Disch zuem Babbe, lehnt sich an-ne) Babbe! — Babbe, luej mich doch an! (schlingt de Arm um de Hals) Babbe, luej, so garn haw i dich, un da hesch e Schmutz, dann d’ Mamme hett gsäit, wann dr Babbe kummt sell ich em glich e Schmutz gann un sell dir viel Grüess üssrichte vun-ere, höersch Babbe ?

Voltz: (luejt de Schorschel an) Jaa — gall diss isch jo dr Schorschel ? Gott, bisch dü awer gross worre un e natter Bue ! Wie ich furt bin, bisch so gross gsinn un hesch als zue mr gsäit : „Babbe, mach mr e Fiff !“ Wäisch’s noch ? (schmutz ne) Un do isch jo dr Xaverel, dü bisch jo e läids Burscht worre — un ’s Marikel — dü hesch d’ Mamme müen spiele, dü arm's Mäide. (alle stehn um de Babbe erum) Dü wursch awer d’ ähnli Mamme, je älter ass de wursch.

Marikel: Babbe, hesch kenn Hunger — ich hab e Kueche gebache füer morje, awer mr asse ne jetz.

Voltz: Loss numme, Kind, ich hab gueti Sache mitge- brocht, Asse un Trinke. (macht de Koffer uf) Do isch e Budäll Bordeaux, er hett füer d’ Mamme selle sinn, do e Budäll Malaga füer de Grossbabbe, un do isch Wurscht, Chambon, Sardinle, Mehl, Gries un do Chocolade.

Schorschel: Uuh — Schocola ! Babbe, gab mr e Stüek- kel (gibt alle Chocolade.)

Marikel: Babbe, worum hesch dann so lang nix von dr höere lonn ? Vier Iohr lang ohne e Zäiche vun dr.

Grossbabbe: Ja, Martin, mr hann in Angscht um dich gelabt. Dü hesch allewäj viel ze verzehle.

Voltz: Ich möecht am liebschte nim dran dänke, gschweje devun redde. Am 24. August 1914 bin ich an dr Oschtfront biem e Vormarsch nitt witt vun Allenstein gfange genumme worre. Bis noch Sibirien