— 17 —

ich kumm morje un bezahl ejch mit Zins un Zinses- zins. (klopft uf Dasch) Do isch Gald! Awer jetz mache, ass-r häime kumme.

Nissmeier: Non, monsieur Voltz, 's isch nitt so böes ge- maant gewäse — Ich tröj eich jo — ihr brüche nitt glich morje ze kumme. — Ich waas jo, ihr sinn e braver rechtschaffener Mann — isch hab numme welle lueje, was d’ Familie macht, wie’s geht dene Kinder, ich bin nurre froh, ass isch nix Böeses üewer ejch gsaat hab. — Adje, un amesiere-n-ejch guet! (geht ab).

Voltz: Kinder — Vater — Gott-lowe-dank d’häime ! —

Marikel un Xavier: Babbe, liewer Babbe — jetz bliesch awer do, gall ?

Voltz: Wie isch d’ Mamme ? Ruefe d’ Mamme, saue de Babbe isch do! (Alli stehn ganz verdattert do — kenns dröjt ne anlueje.)

Voltz: Ja, wie gemahnt mich diss ? Wie isch d’ Mamme? (Paus).

Schorschel: Unseri Mamme isch nitt do — sie isch gstorwe !

Voltz: (sinkt uf e Stuehl am Disch, hielt) D’ Mamme dot ! Au diss Unglüeck noch, nitt genuej, ass ich so viel durich gemacht hab — äu noch d’ Fräu verlore ! (lejt de Kopf uf de Disch un hielt arich.)

Grossbabbe: Martin — verzwiefel nitt, ass isch jo hart, was dich getroffe hett — awer luej, dü muesch’s ze üewerwinde sueche, dü muesch jetz starik sin ! — Ja, ‘s Marie hett müen starwe, d’ Gripp hett’s mitgenumme, wie noch so viel — awer do hesch dini Kinder, unschuldichi Tröepfle, wie mit Schmarze uf de Babbe gewart hann un de Glauwe nitt verlore hann, ass de widder kummsch, un ihrer Glauwe hett se nitt im Stich gelonn, dü bisch widder- kumme. — Diss isch doch au e Droscht füer di un soll dr Kraft gann äu diss ze üewerwinde — — un am Schicksal kenne mr nix ändere, ass hett so selle sinn.