— 16 —

Grossbabbe: Awer Nissmeier, jetz mitte im Winter wotte ihr uns nüss stelle ? Bedänke doch, was diss füer uns wär, warte doch noch e bissel, hann noch e weni Geduld, mr hoffe alle Döj druff, ass dr Voltz widder kummt, no wurd'r jo alles bezahle,

Nissmeier: Ja, mit Versprechunge kann isch awer nitt inkaafe, un ob de Voltz kummt, diss isch e anderi Fröj.

Xaverel: Awer sicher kummt-r.

Grossbabbe: Na, awer gedulde ejch doch noch. Ihr hann jo ze läwe un sinn jetz nitt grad angewiese uf die paar hundert Livres. Ihr sinn doch e richer Mann. —

Nissmeier: Was heisst e richer Mann ? Du reste, ich müess au lueje, ass ich durichkumm, isch hab nix eweck ze schmisse un wenn de Voltz als weniger geblosse hätt, wär's Baräckel längscht bezahlt.

Xaverel: Was säit dar ? Unsere Babbe hett geblose ! (langt de Stock, geht uf de Nissmeier los) Jetz awer nix wie nüss, Niesskräue ass-r sinn — ah ihr mache mine Babbe schlächt.

Nissmeier: (risst-em de Stock üss de Händ) Was dü Lüsangel, witt uf e Mann los gehn. (geht-em noch).

Alli: (ruefe durich-e-n-ander) Welle ne gehn lonn! Ruehj do hinne !

(üewer dem geht d’ Düer uf un dr Voltz kummt erin).

Voltz: Was geht do vor ? Sapristi noch emol !

Alli: (üsser Nissm. un Schorschel) Dr Babbe!!

Voltz: (risst Nissm. zeruck) Zeruck vun dam Bue — was hann ihr in dere Stubb ze sueche am e so e Owe?

Xaverel: Ar hett gsäit mr müen nüss, wann mr nitt be- zahle kenne.

Voltz: Soo — diss isch dr Dank von dere Sort Litt, ass mr 5 Johr lang sini Knoche ze Märik getraue hett un sie sinn d’häime hinterem warme Offe ghuckt. ’s isch guet Nissmeier — Ihr bekumme ejer Gald,