— 15 —

schun widder vorgenumme, ass se alles füer sich will b’halte un sich nätti Kläider un Staat un gueti Sache käufe will, Küm awer hett se d’ Fäder in de Bodde gsteckt, ze isch e grossi Flamm üss-em Bodde erüss gschläue un hett d’ Philome un ihr Hüss mit Hab un Guet verbrännt. So isch däre giziche Phi- lome gange — un jetz isch üss, dert läuft e Müs, fang se un mach dir e schöeni Pelzkapp drüss.

Schorschel: Diss esch e natti Gschicht gewann — dare „Fillemej“ gschied’s ganz eracht, ass se verbrännt isch.

Marikel: So köennt ich schun nitt sinn, ich dat de letschte Mumpfel häre gänn. (Es schlaat uf dr Ühr siewe Mol „Kückück“.)

Grossbabbe: (zehlt) Äins, zwäi, drej, vier, fünef, sechs, siewe. Was schun siewe !

Schorschel: Iööö — schun siewe ! Isch jetz ball zwöelf?

Xaverel: (stupft ne) Jo, dü Gackel !

Schorschel: Er stupft mich! — Wart dr Hanstrapp muess die fitze.

Marikel: Xaverel, losch dene Bue gehn ! Noch e Wort, no muesch ins Bett.

Schorschel: Kummt jetz ’s Chrischtkindel ball? (es klopft) U — ’s Chrischtkindel! (versteckelt sich hinterem Marikel).

Grossbabbe: Entrez! (es klopft widder) Entrez — numme erin !

Xaverel: (macht d’ Düer uf) O jeh, diss isch mr e natt’s Chrischtkindel !

Niessmeier: (kummt erin) Guete-n-Owe. Isch will nitt lang stöere, isch hab numme welle sehne ob-r schun Nochricht vum Voltz hann grejt — wisse-n-er, ich kennt diss Baräckel günschtich verkaafe, un wenn dr Voltz doch nimi kommt — — no müen-r halt nüss. Es sinn jetzert vier Termin verfalle un dr Kriej isch erum, jetz müen-r halt bezahle oder 's Baräckel leer mache, also mache-n-ejch gfasst druff, dü reste —