— 13 —

D’ arm Philome hett versproche, alles wohl üsszerichte, un no isch’s Katzemiesel gstorwe. Sie hett’s im Garte, grad vor ihrem Fanschter begrawe un isch glich ane gange un hett e Stächschar ge- numme un hett anfange unterem Holderbäum ze dälwe un ze sähne, obs Katzemiesel d’ Wohret gsäit hett. Sie hett tatsächli äu e grosser Hüffe Gold un Silwer gfunde, awer biem Anblick vun dam viele Gold isch äu glich d’ Habsucht un dr Giz in ihr Härz ingezöje, un sie hett ihr Verspreche vergässe, wie se im Katzemiesel gemacht hett un hett alles füer sich gepalte. Sie hett’s im Commode inbschlosse un hett dem blinde Mann nix devun gann vun dam viele Gold un Silwer.

Uf-em Grab vum Katzemiesel isch e Quätschel- bäum gewachse, d’ Philome isch als alle Öwe unter dene Quätschelbäum gsässe, un emol, wie er ganz voll Quatschle isch g’hänkt, hett se alli Fräid ghett, ass-se so viel Quätschle bekummt, isch’s grad gsinn, ass wann se e häimlichs Rüsche in de Äscht höere dat un wie e Stimm säit :

War von sinem Üewerfluss Un Richtum vollem Säje E armer Blinder darwe losst, Dam bringt’s kenn Glüeck, ar hett Verdruss.

Do isch d’ Philome bläich worre wie e Suppe- daller, sie isch in d’ Stubb nin, hett’s Commode ufge- risse un da — ihr Schatz isch nimmi do gewann, alles Gold un Silwer futsch. Do isch se bedrüebt un voll Kummer un Anleje unter de Quätschelbäum gsässe un hett gejommert : „O ich armi Fräu, worum bin ich so harthärzi un gizich gewänn. Von was sell ich armi, alti Fräu jetz läwe, jetz muess i vor Hunger stärwe.“

Do hett’s widder anfange ze rüsche in de Äscht, e paar Quätschle sinn erab kejt un die Stimm hett gsäit: Äimol noch soll dr gholfe ware, hebb die Quätschle uf, sie sinn von pürem Gold, die sinn dine, awer ’s erscht arm Kind wie zue dr kummt, dem