— 12 —

Xaverel: (fangt an krampfhaft ze hueschte) Ich hab äu so dr Hueschte !

Marikel: (haut-em eini rab) Do hesch e Paschtill vum Dokter Scholli. — Dr Grossbabbe muess d’ Pasch- tille spare füer sich, dr Harr Pfarrer hett’s em gann füer de Hueschte !

Grossbabbe: (macht Gspass) Also basse uff; As isch emol gewänn, E Stackel un e Spähn. As isch emol gsinn.....

Alli drej: Jooo, Grossbabbe, nitt eso — —

Xaverel: Wann de so anfangsch, no bloss i druff.

Marikel: Wann dü nitt miesli stille bisch —

Schorschel: (fladdiert) Grossbabbe, ich druckt di äu lieb — awer no muesch äu e natt’s verzehle — wäisch diss vum Katzemisel. (druckt de Grossbabbe.)

Grossbabbe: (verzehlt) Es isch emol e armi alti Fräu gewann und die isch ganz witt vom Dorf ewäck ge- wohnt, mittles im e finschtere Dannewald. Die alt Fräu , sie hett Philome ghäisse, hett e kläins Katze- miesel ghett, diss isch ihr alles gewann, sie hett de letschte Bisse mit-em gedäilt un hett’s bsorit wie e liewer gueter Friend. Diss isch so langi Johr gange, bis am e Owe, do hett’s Katzemiesel ganz biezitte sinn Läujer hinterm Häerd ufgsuecht un hett ganz jämmerli gebrüelt : „Miau, miau“. Die arm Philome isch in grosser Angscht un Sorje gewann un hett-em glich häissi Millich mit Wecke gemacht, awer 's Katzemiesel hett nix angerüehrt — awer zuem grosse Stüne vun dr Philome fangt’s an ze redde un säit: Liewi Philome, ich bin arich krank, ich gspier’s, ich muess starwe, dü hesch mich awer immer in trejer Lieb gepfläjt, diss will ich dir belohne. Drüsse im Garte, unterm Holderbäum, haw ich e Schatz begrawe, der soll dini sinn, muesch mr awer verspreche, d’ Hälft devun in dem arme blinde Mann im Dorf ze gänn.