— 10 —
Spähnelänz: Ihr wisse wie’s häisst: „Wann d’Not am gröeschte isch, isch Gottes Hilf am nächschte“ Un ihr wäre sähne, ar hilft äu bie ejch. Ihr derfe nitt glich ’s Ärigscht danke. Wann halt d’ Mamme noch do wär, war’s halt viel besser — die vermaledäit Gripp hett viel Mansche ’s Läwe koscht. (steht uf). Ja — un ich will jetz e-n-attatta gehn, un mich häime züe schaffe, dann ’s Chrischtkindel kummt allewäj ball — ass kummt äu do rüss züe ejch un bringt e Dannebäum un schöeni Sache, diss häisst, dene wie brav sinn gewann, dann sunsch gitt's vum Hans- trapp mit dr Ruet. — Alle jetz, „Guet Nacht“ bienand un’s Chrischtkindel sell ejch guet bschare.
Alli: Guet Nacht, Spähnelänz.
Marikel: Un äu merci füer’s Holz, un 's Chrischtkindel sell ejch äu ebs schöen’s bringe.
Spähnelänz: As sell mr numme e Päckel Düwak bringe, diss isch mr liewer wie alles, ass i kenn Keschte- blätter un wäiss dr Deifel was füer Mischt räuche muess. — Guet Nacht! (ab.)
Marikel: Ich will de Disch abrümme, un no sitze mr zuem Grossbabbe, un ar verzehlt uns no e schöen’s Gschichtel, gall Grossbabbe ?
Grossbabbe: Aijo, ihr Quälgeischter, ass-r zefridde sinn. (Er geht an de Lehnstüehl. Xaverel un Schorschel stehn äu uf. Dr Xavier hebbt de Schorschel vun hinte unter de Ärm un schlenkert ne im Ringel erum un saat dezü :)
Xaverel: Die Mühle geht langsam, das Rad geht schnell — —
Schorschel: (brüelt) Grossbabbe — Marikel ! ! !
Grossbabbe: Xaverel, witt de ruejh sinn! (Xaverel stellt ne anne.)
Xaverel: (düermelt erum) Jooo, jetz bin i ganz dur- melich.
Marikel: (nimmt de Martinné) Wart, ich will dr halfe, ehnder duesch doch nitt guet, dü müesch alle Döj dini Wichs hann. (haut ne).