— 9 —

Xaverel: Ich wäiss-es noch, wie er furt isch, ar hett uns alli gschmutzt un hett gsäit zue dr Mamme : Marie, hiel nitt, ich kumm ball widder. Ar isch awer noch nitt kumme.

Marikel: Un 's wär nöeti, ass-r ball kam, schun waje dir, ass de widder emol ghöerich abgschmiert dätsch wäre.

Xaverel: Waje mir, ich hab ganz Häimweh denoch, im Babbe sini Schmier gspiert mr doch äu. (Alle lachen.)

Grossbabbe: Do müess mr noch lache zue allem Misère — un wie wurd’s uns noch gehn ? (sifzt schwär) Mr hann grad ’s Notwandigscht zuem läwe, kenn Gald, ass wie diss bissel Unterstützung un wänn’s im Nissmeier infallt uns zuem Hiesel nüsszestelle — was no? No kumme d’ Kinder in’s Wäiselhüss un ich noch Strossburri zue de „Kläine Schwesch- tere“. Ass war glich so kumme, wie ’s Marie gstorwe isch gewann, awer ich hab mi mit Hand un Füess gewehrt dergeje, ich hab gsäit, so lang wie kenn Nochricht do isch, ass dr Babbe dot isch, gehn mir nitt vonander. —

Marikel: Grossbabbe, mir bliewe bienander, ich will gare schaffe.

Xaverel: As sell numme äiner kumme, ich bring ne nüss ! (holt e Stock hinte vor.)

Grossbabbe: As isch alles racht — wann numme emol e Brief oder e Nochricht vum kam — nurre e Zäiche, ass-r labt, sunsch sinn mr verlore. Die arme King düre mich, wäje mir hätt’s jo kenn so Wärt, ich läb doch nimmi lang.

Marikel: Grossbabbe, dü sollsch noch nitt stärwe, dü sollsch noch lang bie uns bliewe, gar jetz, wie d’ Franzose do sinn.

Schorschel: Dü derfsch nitt starwe Grossbabbe, wie de starbsch, bin i böes mit dr.