— 8 —

Spähnelänz: Näin, näin, Mäidel, ich hab schun e Schnäp- sel gepackt. Awer ich will mich e bissel wärme un e bissel babble mit-em Grossvater.

Grossbabbe: Dü besch doch e gueter Kärl, dü luejsch als doch noch uns do hüsse, in unserem Misere.

Spähnelänz: As wurd jetz besser kumme, die Zitte sinn erum. Mer hann doch widder satt ze asse un Wiss- brot hann mr äu. Morje bring i e Budäll Roter, wäisch, bim e guete Gläsel Win vergisst mr alles Misère. Jetz sott noch dr Voltz kumme no war Massel. Ich kanns nitt gläuwe, ass-r nimi läwe sell, ihr wäre sähn, ar steht am e schöene Döj do in dr Stubb. Dr Stäinpeterseppel isch gescht äu üss Rüss- land kumme, ganz unverhofft.

Grossbabbe: E Glüeck war's jo, wann’s eso kam — awer war wäiss, wär wäiss. Zitter vier Johr hann mr kenn Stärweswöertele meh vum g’höert. Alli Brief wie mr gschriewe hann, sinn zeruck kumme, mr hann-em nitt kenne schriewe, ass ’s Marie, sini Fräu, krank esch, un wie’s gstorwe isch, hann mr-em kenn Nochricht kenne gann. Wie m’r uns anegewend’t hann, isch Bschäid zeruckkumme : Seit dem 24. Au- gust 1914 vermisst — — ja — ja! (alles isch e Will still.)

Spähnelänz: Na, wann’s awer häisst „vermisst — isch’s als noch kenn Bewies, ass-r nimi läbt, un ihr derfe d’ Hoffnung nitt uffgänn. Am End bringt ne gar ’s Chrischtkindel mit, ejere Babbe, diss war awer e Chrischtowe. — Mäinsch Schorschel, wann dr Babbe hinnicht käm, do datsch lache, hä ?

Schorschel: Awer sicher, awer wie sieht dann e Babbe üss ?

Spähnelänz: Ah, jasoo — dü kennsch jo dine Babbe gar nitt, dü bisch noch kenn zwäj Johr alt gewann, wie se ne g’holt hann d’ Prejse — un ar isch so ungarn furt von Fräu un Kind.