— 6 —

Grossbabbe: Na, wenn dü brav gebatt hesch no bringt's dir äu ebs Natt’s — Was wottsch am Liebschte vum Chrischtkindel ?

Schorschel: Am liebschte wott ich, ass d'Mamme widder kumme dätt — un no e Farwelad — un no sott dr Babbe kumme. Wann’s numme boll kumme duet — ich hab kenn Angscht vor-em Hanstrapp. (Mr höert drüsse boldere) U — Marikel! (versteckelt sich hinterem Marikel)

Xaverel: (höert mr drüsse brüele) Kumm numme einer häre wann-r z’Harz hett! (Kummt erin) Denne hawi de Äpfel gedroffe, im Langhalseschüll haw i äini uf d’Nas gebämmert un em Stumpevälte haw i e blöj Gückel ghäue, der isch gezäicht uf d’Wih- nachte.

Grossbabbe: Was isch dann widder — was isch dann widder ?

Xaverel: Äi sie ruefe mr alli e Üwername. Dr Schuel- mäischter hett mi gfröjt wie „der Ofen“ häisst — no hawi gsäit „Furneau“ (deutsch aussprechend) jetz ruefe mr alli „Dr Furneau“ awer ich hab ne de Furneau inghäizt !

Marikel: Un dü bisch dracket ! (bürscht na ab) Un der hett d’Hosse verisse ! (ziwelt-em d’Ohre) Witt dü ball andersch wäre un brav sinn, hä ?

Xaverel: Uu-atsch — ich kann jo nix derfüer, sie sinn vun aase verisse.

Grossbabbe: Awer Xaverel kannsch denn dü nitt folje un brav sinn. Jetz machsch dim Schweschterle wid- der Arwäit un ass muess schun alles alläin mache, zitter ass d’Mamme dot isch — dü sottsch dich schäme e so böeser Bue ze sinn. Duesch a so dinn Verspracha halte, wie de dr Mamme uf-em Dotsbett gann hesch ? Hesch ere nitt versproche allewill brav ze sinn un im Marikel an d’Hand ze gehn. Un wann de an de Babbe dänke dätsch, wie mr schun vier Johr nix meh vum wisse, ze sottsch di schäme — wär wäis ob-r noch am Läwe-n-isch.