Grossbabbe: (zehlt wenn dr „Kückück“ rueft) Äins, zwäi, drey, vier, fünef, sechs! Schun sechs — Jetz isch’s ganz finschter drüsse un der käiwe Xaverel isch noch nitt do. Wie der widder erumspangelt, wann ne numme dr Hanstrapp verwitsche dät.

Schorschel: Grossbabbe, ich bin glich erin wie's finschter isch worre. Ich hab Angscht dr Hanstrapp kummt.

Marikel: (kummt üss dr Küeche mit-em Kaffe- un Millichhafe) So jetz welle-mr z’nacht asse. (schenkt in).

Schorschel: Marikel gib mr d'Hütt vun dr Millich.

Marikel: Dü wäisch ass d’Hütt füer de Grossbabbe isch.

Grossbabbe: Gib’s em numme wann-r se garn hett — Awer der Bohnekaffe schmeckt so guet, diss esch doch kenn Ersatz meh, diss schmeckt ganz andersch ass wie der Wiedegrund.

Marikel: (fuehrt de Grossbabbe an de Disch) Ich hab ne bekumme vun dr Madam Lefèvre, sie hett mr äu schöens Wissmahl gann. Ich hab e natt’s Küechel gebache. (Alli drey drinke Kaffe — s'Marikel schnied Brot)

Schorschel: Uuh — Kueche! Marikel gäb mr e Stückel Kueche !

Marikel: Näin, näin Buwele — der isch fuer morje. Wäisch morje-n-isch Wihnachte un do hett uns d’Mamme als äu Kueche gebache.

Schorschel: Mäinsch kummt hitt Owe äu s’Chrischt- kindel zue uns ? Ich hab alle Nacht gebatt ass-es mir ebs Schöens bringe soll.